Antwerpen Boekenstad

a a
facebook twitter flickr

Tom Lanoye

11 | Iets ietwat ceremonisch voor Antonis

Bij het afscheid van Schepen van Cultuur Eric Antonis in theater 'Den Bourla' op 20 juni 2004, à la Randy Newman te toondichten door Wim Opbrouck, en te zingen door diezelfde plus Els Dottermans.


Iets ietwat ceremonisch voor Antonis

(1|2)

Uit diepe turf en Kempengrond
Met zachte durf en dunne mond
Kwam ooit een man met halve baard
In naam der kunsten naar een stad
Die enkel grijze muizen had gebaard
Omdat zij elk beleid vergeten had

In dat klimaat van onbehagen
Was het juist hij die durfde wagen
Om te beginnen met alleen wat vragen
Waar iedereen tijdens die dagen
Zijn zoete nachtrust door liet plagen:

Is er nog hoop dankzij toneel?
Is God de Vader soms Jan Hoet?
Is God de Zoon Roger Raveel?
Is onze smaak dan wel zo goed?
Hoe zit die vork in onze steel?
Is 't Middelheim gewoon een park
En Anne Thérèse een stijve hark?

Kortom, de hele stad begon te wedden:
Kan één artiest de wereld redden?
Wel: hing het af van 't aantal sigaretten?
Door hem gepaft op kabinetten?
Dan bleef — ook zonder ozonlaag —
De wereld altijd lijk vandaag.

(REFREIN)
De een vond hem draconisch,
De ander te harmonisch...
De een vond hem ironisch,
Een andere demonisch...
De een zag een adonis,
De ander iets platonisch...
Maar op eenieders lippen lag zijn naaaaaam:

         Eric Antonis

(PARLANDO, IN HET ANTWERPS)
'Dat is voorzeker weer iets van dien Antonis!
Ik zên curieus of 't wel kan vliegen!
Ik zên curieus hoe lang dat dát daar blijft staan!
Allez! Dat is de werkmens toch bedriegen?
Geeft mij dan maar iets filharmonisch!
Dat komt niet eens fatsoenlijk van de grond.
NIet één acteur houdt nog zijn kleren aan!
En wie betaalt? Per blote kont?'
'Ik weet niet wie — maar zeker niet dien Antonis!'



(2|2)

Na tien jaar Schepen van Cultuur
Eén groot gevecht tegen het zuur
Verlaat een man met grijze baard
Een grondig opgesmukte stad
Met helemaal een hoge vaart
Als haar verkeer niet tegenzat

Pas op, wij willen niet gewagen
Van razernij of onbehagen
Of dat wij zijn terneergeslagen
Maar beste Eric, er zijn toch vragen
Die diep vanbinnen blijven knagen:

Hoe moet dat nu met ons toneel?
Komt er een MAS of een moeras?
Wordt heel de sector commercieel?
Loopt alleman straks in de pas
Met een kepie en zwarte jas?
Wordt 't Middelheim een villapark?
Experiment iets voor Jeanne d' Arc?

Kortom: valt onze stad nog wel te redden?
Geen mens die daar nog op durft te wedden.
Maar hing het af van 't aantal sigaretten?
Door hem gepaft op kabinetten?
Dan bleef — ook zonder ozonlaag —
De wereld altijd lijk vandaag.

(REFREIN)
De een vond hem draconisch,
De ander te harmonisch...
De een vond hem ironisch,
Een andere demonisch...
De een zag een adonis,
De ander iets platonisch...
Maar na vandaag roept iedereen hem aaaaaan:

          ERIC ANTONIS

(PARLANDO, IN HET ANTWERPS)
'Het ging toch beter onder dien Antonis.
Zo zal onz' reputatie rap vervliegen!
Ik ben curieus hóe slecht dat hier zal gaan!
Allez! Dat is de kiezer toch bedriegen?
Hier komt niéts meer fatsoenlijks van de grond —
Laat staan iets megalomaan architectonisch!
Straks houden zelfs d' acteurs in den Bourla hun kleren aan!
En wie komt er dan nog kijken? Zonder blote kont?'
'Ik weet niet wie — maar zeker niet dien Antonis!'

(REPRISE)
De een vond hem draconisch,
De ander te harmonisch...
De een vond hem ironisch,
Een andere demonisch...
De een zag een adonis,
De ander iets platonisch...
Maar na vandaag roept iedereen hem aaaaaan:

          ERIC ANTONIS