Antwerpen Boekenstad

a a
facebook twitter flickr

Tom Lanoye

5 | Amnesie

Bij Allerzielen en elke andere dodendag.


Amnesie

Laat ons geheugen zich niet somtijds vergelijken met
een jakhals? Ook die vreet zich aan wat bestaan
heeft vol, de dierbaarste kadavers eerst. Daarna —

het spijt me maar het is niet anders — schijt hij
ze uit en pretendeert dan dat zijn drol datgene is
wat hij beminde. 't Is in dat minder, dat een mens

zich niet kan vinden. Wij willen onze doden terug
zoals ze waren. Ze hoeven zelfs niet eens te leven — al zijn er geen bezwaren zo ze 't doen. Als ze maar blijven

in den lijve. LIchaam, glimlach: vlees. Eeuwig kusbaar
hun lippen, al zijn ze koud misschien of droog — zó
wensen wij geliefden te bewaren. Om hen tot het einde

onzer dagen te belagen met ons despotisme
van het klein gebaar: het kunnen kammen van
hun immer dunner wordend haar, een pleistertje

op elke bloedloze wond of blaar. Het horen
van gedichten in hun obstinate zwijgen. En het
lezen van verlangen in hun oeverloos gestaar.