Antwerpen Boekenstad

a a
facebook twitter flickr

Ramsey Nasr

3 | het huis van honing en melk

Dit gedicht verscheen op 24 juni 2005 in Gazet van Antwerpen, een dag later in de Standaard, en werd sindsdien via verschillene fora verspreid.
Het idee voor het gedicht kwam er door een artikel over huisjesmelkerij in Antwerpen.

het huis van honing en melk

de vrouw op het statige zuid bestaat niet. overdag begraaft ze zichzelf.
ze huurt de seconden en uren af in een dure onzichtbare stad.
het huis dat de vrouw bewoont bestaat niet. ik weet waar. in deze straat
ligt het stiltegebied van de woondienst, een gat gevuld met kamers.

de vrouw, die het huis niet verlaat, maanbleek en onderkomen is
woont niet echt in een goor donker hol achter de volksstraat.
zoiets kan niet, dat bestaat niet. ze wooniet niet echt, maar alsof.
dit verheldert de zaak: ongeldige vrouw heeft zich als nacht verstopt.

de vrouw met man en 4 kinderen heeft geen recht op honger
geen reden tot licht, elektro of warm water. ze mag niet klagen.
ze mag hier niet werken zolang ze niet bestaat. en vooral vice versa.
tot die tijd moet ze weg. het systeem werkt m.a.w. perfect.

de kinderen – 1, 2, 3, 4 – de kinderen zijn net echt.
s nachts niet, dan slapen ze tussen strontlucht en kakkerlakken
samen op de vochtige grond. niet echt: ze doen alsof. in elk geval
zie ik er s ochtends 3 naar een propere school vertrekken.

die school bestaat. vrienden van mij sturen hun dochter ernaartoe.
de school heeft een naam, een stedelijk goede naam op t zuid.
de school treft geen blaam. men zag er 3 kinderen in een klas
elke dag hun ogen stijf toeknijpen, niemand wist wat het was.

het was het zonlicht. 4 kinderen groeien, nogmaals, op in een hol.
1 dochter heet noer, zij werd 6 in het donker. ze spreekt vlaams.
noer bestaat, ze is een illegaal halflicht met de zieke ogen van een mol
de natte longen van een zeehond en een hart dat ze hier heeft opgedaan.

er is ook een weldoener. de weldoener bezit het huis dat niet bestaat.
zonder hem geen ongedierte, monoxide of kans op ontploffing op t zuid.
ontploft de boel, dan verbrandt misschien het gezin, maar ook het huis.
daarom vraagt de weldoener geld. om wel te kunnen blijven doen.

weldoeners weten: elke mens is een vierkante meter, elke meter
een luxeleven voor wie weinig excuus of geen enkel bezit.
weldoeners lichten op in de duisternis. ze verhuren een aambeeld
om in te wonen, slaan erop totdat het bloost. tot het bloost als een matras.

antwerpen, gij zijt een schone stad, gevuld met onzichtbare wanhoop.
de huurders van uw paradijs zochten hogere honing en appelspijs.
men gaf ze bittere bijen te eten, loodwitte melk. nog bleven ze bij u.
zegt gij het dan. wat moet een mens met zijn vreemden aanvangen?

antwerpen zeg ons, wat doen wij straks als de kakkerlakken zijn bekeurd
de gaten in hechtenis genomen, de schimmels bewaard voor het archief?
wat doen we met het overschot? wat doen we met het kind 1, 2, 3 & 4?
ze zijn volledig opstapklaar. gelukkig bestaan er formulieren.

t is goed in de eigen stad te kijken. ook wij willen weldoen. wij willen
onze illegalen tellen, namen geven en ingeburgerd wegsteken in een cel
een hol met een hek. maar zég dat dan gewoon. spreek helder vlaams en zeg:
duik in vogelvrije vlucht omlaag, omlaag naar het licht van de schelde.