Antwerpen Boekenstad

a a
facebook twitter flickr

Ramsey Nasr

7 | UtopiA

UtopiA werd geschreven voor de Universiteit Antwerpen, die op 13 december 2005 haar nieuwe logo introduceerde ter gelegenheid van haar eenmaking (de fusie van de UFSIA, de UIA en het RUCA enkele jaren daarvoor).
De titel van het gedicht verwijst uiteraard naar het wereldberoemde boek van Thomas More over een ideale wereld, dat opent met de hoofdpersoon staande aan de grote poort van de Antwerpse kathedraal. Thomas More trachtte zijn leven lang geloof met ratio te verenigen. Hij weigerde principieel zich voor de kar van de politiek te laten spannen.
'Utopia' werd op 18 november 2005 gepubliceerd in de Gazet van Antwerpen. Op deze dag vond tevens het jaarlijks Alumni-feest van de Universiteit Antwerpen plaats. Ook werd het gedicht aangebracht op de muur van het faculteitsgebouw aan de Sint-Jacobsmarkt.

 

UtopiA

soms droom ik nog van het korte bezoek
dat de eilandman bracht aan deze stad
om onze lieve vrouw te begroeten

in een onderstroom van eigen gedachten
stond de eilandman voor de jonge kathedraal
met haar heilige muil – en gaapte naar binnen

leeg, aangespoeld lag ze aan zijn voeten
een splinternieuw skelet voor de godheid
ja een zwara maria om te bidden

was het liefde of ontzag voor zijn dame
dat hij plots als een bakvis begon te zweven
en giechelend opsteeg in de wetenschap

dat hij aan zijn helverlichte hoofd hing
(2 beentjes onder een zwellende schedel)
rond haar cirkelde en vloog vol ongeloof?

ze volgde zijn razende vlucht met haar ruiten
eenmaal duizelig geworden zag ze pas goed
hoe dit slechts het begin van hun paringsdans was

zijn kop had nu de vorm van een wonderlijk ei
totdat hij ter hoogte van de zuidwestertoren
er zacht tegen tikte – in een ochtendgloren

brak de eilandman open: een teder vuurwerk
kwam traag over haar in alfa's en omega's
of hebreeuwse letters als sneeuw voor maria

boven de antwerpse stad was geknetter te horen
van synapsen, parabolen, enzymen en z-assen
hij was een meer dan redelijke storm voor haar

dat komt ervan wanneer je hersenstam eenzaam
begint te takken en te spruiten: in leerstof
dwarrelen je bloesems langs ruiten omlaag

weg was de eilandman – opgeslokt, hijzelf
had haar geen offer maar de geest gegeven
en zij was lichter dan hij haar aangetroffen had

ei zo na dit halve millenium later
wacht ze gewillig met wijdopen deuren
hangt het kruis windstil in haar als een huig

onze dame droomt van nieuwe jonge mannen
jonge vrouwen die een ingekakte stad
aan hun mond zouden kunnen zetten als klankkast

die hun gezwavelde tanden der kennis tonen
met liefdespijlen de toekomst bestoken: studenten
stroom binnen als bier, breek bekken open

schop in deze stad ook jezelf een geweten
sluit vriendschap met je schedel, geef het te eten
leg je kop als een vijand het vuur aan de schenen

drijf hogere handel, denk nooit aan je kassa
sta, en droom vast: wees het twijfelend eiland
te midden van wijde onwetende massa