Antwerpen Boekenstad

a a
facebook twitter flickr

Bart Moeyaert

7 | Kies

Bart Moeyaert schreef 'Kies' ter gelegenheid van 0110, de waaier van culturele evenementen voor verdraagzaamheid.  Verschillende kranten en andere media pakken er in hun weekendeditie van 30 september mee uit. In zijn nieuwe stadsgedicht heeft Bart Moeyaert het over de morele plicht om te kiezen. Niet het klakkeloos overnemen van "wat hij soms uit een mond hoort vallen op tram acht", maar de beredeneerde afwegingen. Sommige dingen doe je in groep (grote manifestaties bijwonen!), andere doe je in stilte. 'Kies' is een aanvulling op 0110, want na het grote, gezamenlijke evenement moet iedereen zijn eigen keuze(s) maken.


Kies

Bestaan kan iedereen.
Er zijn vraagt moed.
En wat de dichter doet
is pleiten voor het een.
Hij wil zijn leven niet
door wekkers laten leiden
of als een hond onthouden
dat hij kan slapen tot
het rinkelt naast zijn oor.
Hij bauwt niet na
wat hij soms uit
een mond hoort vallen
op tram acht, of met
een zwart kwast over
een smoel geschreven ziet.
Zelf houdt hij niet
van vlekken maken,
maar als het bot moet
stelt hij dingen scherp
zodat het snijdt.
Hij woelt en spit graag,
graaft de scherven
uit de klei, haalt het beste
wat er is naar boven,
ook al weet hij dat er
daardoor naast zijn hart
een stem blijft jeuken,
maar ach zo gaat dat
als de dingen moeilijk
worden en je bereid bent
met een pen van krijt
of kool te schrijven.
Hij is het best geplaatst
om iets over de gum
te zeggen, omdat hij
als geen ander weet
hoe leeg het is als hij
het blad omslaat, hoe snel
de fout, maar ook hoe klein
en hoe verlamd
een hand van angst.
En daarom juist blijft hij
in potlood denken,
want dat is volgens hem
het wezen van er zijn.