Antwerpen Boekenstad

a a
facebook twitter flickr

Bart Moeyaert

13 | Gedicht voor gelukkige mensen

Het dertiende stadsgedicht schreef Bart met de fontein van Christina Iglesias, die voor het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen ligt, in gedachten. "Het is me al vanaf het begin opgevallen dat mensen graag verpozen bij de fontein. Ze gaan op de trappen van het museum zitten, kijken naar het wassende of verdwijnende water. De Schelde heeft die uitwerking blijkbaar ook, alsof eb en vloed voor geluk kunnen zorgen. Dan valt me dikwijls op hoe mensen hun eigen geluk in de weg zitten, omdat ze juist niet de tijd nemen om rond te kijken, omdat ze zich nodeloos opwinden, iemand geen ruimte gunnen, denken dat ze de Keizer van Antwerpen zijn"


Gedicht voor gelukkige mensen

Van alle mensen die
het lachen is vergaan,
loopt een op de drie blind over je heen
en kijkt dan om.
De wereld is juist niet van iedereen,
dat slag.
De overige twee vallen niet op.
Hun armen bungelen halfstok.
Onder hun tong zit gram.
Ze kennen haast geen zinnen
zonder tss.
Zo zuinig zijn ze op hun lucht.
Je staat erin voor je het weet.
Heb ik iets van je aan misschien
is uit hun mond geen vraag.
Een wenk: kijk naast hun kleren.
Wijs naar elkaar, wijs naar
het water met de zon erboven.
Zeg blije dingen als:
wij moeten zeer de moeite zijn,
als zelfs de zee tot hier komt,
weggaat
en zich weer bedenkt.