Antwerpen Boekenstad

a a
facebook twitter flickr

Peter Holvoet-Hanssen

16 | Sterrenwijsje

Peter Holvoet-Hanssen over Sterrenwijsje, een gedicht voor ZNA Middelheim, dat ingehuldigd werd op maandag 30 januari: "Ik bracht enkele dagen door in het Middelheim Ziekenhuis – soms uit vrije wil, soms om gezondheidsredenen –  om mij te laten doordesemen door de sfeer. Ik zag het ziekenhuis als een zorgzame ‘Grote Moeder’ die begin en einde omvat. Daarom schreef ik voornamelijk dichteressen aan en kreeg mooie verzen terug van Lucienne Stasssaert, Marleen de Crée, Annemarie Estor en Annmarie Sauer. Die laatste vertrouwde mij toe:  ‘je moet luisteren naar wat niet wordt gezegd’. Mijn gedicht lees je bij de klok in de hal. Fragmenten van de verzen die mij inspireerden - ook van Wim Neetens zaliger - vind je bij de liften.
‘Sterrenwijsje’ is een muziekdoosgedicht waar dus ook een melodie in schuilt. Die staat niet op een notenbalk, maar zingt in ons bloed."

 

Sterrenwijsje

De letters zingen zacht: ‘Dit is een lied.’
Raadselachtig. Zo is poëzie.
Het licht gaat aan, het licht gaat uit
en buiten wordt de wind
                                         zichtbaar
en hij fluit.

‘Ik ben een braaf konijntje –‘ En ze lacht.
‘Repareer de sterren…’ Hartslag daalt.
De rolstoel staakt. In gangen waakt
de moeder van dit heim:
                                      zonlicht
ver van huis.

De maan glanst op de zee, ik zie het hier –
het zand dat zingt, de strijkers van de tijd.
Zie de lichtjes, zie de stad
komt hier samen.
                          Deur staat
op een kier.

Wie dit leest, kijkt naar de klok en zucht –
gaat naar de lift want zorg hangt in de lucht.
’s Nachts geen raad, komt dageraad.
Babygeeuw. Hier maakt men
                                              sneeuw die
roezeruist.

© Stadsgedicht nr. 16, 30 januari 2012